{پیام سرپرست بخشداری مرکزی کوهبنان به بانوی بزرگ شعر و ادب بخش مرکزی}

Byنویسنده خبر بخشداری کوهبنان

بهمن ۵, ۱۴۰۴

شعر، تپش روح انسان است و شاعر، تپنده‌ترین قلب این جهان پرهیاهو. او با واژه‌ها می‌تند و از رشته‌های احساس، جامه‌ای می‌دوزد بر قامت اندیشه شاعر کسی‌ست که درد را می‌بیند و از آه، آواز می‌سازد؛ تاریکی را احساس می‌کند و از دل آن، سپیده را بیرون می‌کشد. در ستایش چنین قلمی، هر واژه کوچک است و هر جمله ناتمام؛ زیرا خالق زیبایی را نمی‌توان در قالب ستایش محدود کرد. به پاس سال‌ها عشق، اندیشه و آفرینش، سر فرو می‌آورم در برابر شما خواهر ارجمندم که با کلماتت چراغ احساس را در تاریکی زمان افروخته ای هر صفحه از کتاب شعرت را که ورق زدم موج عشقی از نگاه خداوند را دیدم و اشک شوق را میهمان چشمانم کردم که گوهر نابی را یافتم ،گوهری که در وصفش واژه پیدا نمی کنم فقط می توانم بگویم خواهر عزیزتر از جان من تو را نظر کرده و دردانه ی خداوند می دانم تنت سلامت قلمت مانا باد